Takie tanie dranie niesłychanie bywały w PRL-u, o czym można się było dowiedzieć z kabaretowej piosenki. Teraz draństwo spowszedniało na tyle, że drań reklamy nie potrzebuje. Robi, co lubi dla samej przyjemności, nie zabiegając nawet o potencjonalnego zleceniodawcę. Jakby tego było mało, to drań właśnie oskarża niewinnych. Pomówiony, najlepiej żeby siedział cicho, bowiem pomawiający nie musi przedstawiać żadnych dowodów, wystarczy piastowane przezeń stanowisko, im wyższe, tym bezkarność pewniejsza.
Drań krajowy, to mały pikuś przy unijnym, a zwłaszcza przy korporacyjnym. Tamte dranie nie są tanie i nie do nasycenia. Czy z tak powszechnym draństwem da się coś zrobić? Samo z mody nie wyjdzie, podobnie, jak podarte dżinsy modne od prawie sześćdziesięciu lat.
