Najlepszy czas powrotów jest właśnie teraz. Polska potrzebuje mądrych i uczciwych ludzi do jej naprawy, a tacy ludzie potrzebują wolności, by móc się realizować. Co prawda na razie mamy chaos, zamiast wolności, ale razem uprzątniemy tę „Stajnię Augiasza” pod niemieckim zarządem. Wyślemy folksdojczów do Rzeszy i kacapów do Rosji. Tam gdzie ich miejsce. Dobrze byłoby dopilnować, żeby pozabierali też swoich wszelakich pociotków zakamuflowanych na intratnych stanowiskach. Oni wszyscy także powinni wracać tam, skąd się wywodzą.
Łatwo nie będzie, bo „demokracja warcząca” kąsać też potrafi. Ale tam, gdzie jesteście też żyć coraz trudniej, między skrajnościami takimi jak islam z jednej strony, a rozwiązłość napędzana nachalną pornografią, z drugiej. W porównaniu z taką chociażby Francją u nas jest bezpieczniej i przytulniej. Wracajcie skąd wasz ród.

   Jeśli w tym samym studio, przed kamerą znajdzie się dwoje ludzi, to niezależnie jakiej są orientacji, przekonań zbieżnych, czy rozbieżnych, muszą mówić jednocześnie. Kto tej „sztuki” nie posiadł, nie kwalifikuje się do wystąpień przed szeroką publicznością. To zresztą gwarancja tego, żeby nie było wiadomo, o czym mowa. 
   Wyjątek stanowią filmy fabularne, gdzie taka jednoczesna „narracja” nie jest jeszcze powszechna. Wystarczy, żeby aktor robił głupie miny i każde słowo akcentował gestem rąk, a można go okrzyknąć „artystą”.
   Internauci są ponoć oburzeni filmem, w którym zagrał nieżyjący już aktor. AI nadała mu nowe, fikcyjne życie, jak to w filmach bywa. Widzowie nie są skłonni wyrażać opinii o nowych filmach, które oczywiście muszą być marne, na ile to tylko możliwe. Nie czują się upoważnieni do dyskutowania z twórcami „artystami”, no chyba, że prawo do bycia „artystą” uzurpuje sobie AI, bo a nuż zrobi dobry film, budzący uznanie i co wtedy? Szpetni aktorzy kreujący role głupków, mogliby tracić intratne zajęcia, a do tego dopuścić nie wolno.
   Jeszcze jedna ciekawostka. Obroną filmu stworzonego z nieżyjącym aktorem zajął się dziwny człowiek. Do machania rękoma, dla zaznaczenia każdego wypowiadanego słowa, już przywykłam, ale nie widziałam, żeby komuś wcześniej udawało się aż tak kręcić głową i oczami! To jest dopiero sztuka!

Proszę nie kończyć tego powiedzonka, bo straciło ono na aktualności. Już mało kto wie, jak wygląda prawdziwy, żywy koń. Na wsi można jeszcze spotkać krowę, ale nie konia, który przestał być potrzebny. Mieliśmy kiedyś taką „premierkę”, która twierdziła, że ludzie atakowali kamieniami dinozaury. To największy ałtorytet, jeśli chodzi o gady KOPACZalne. Pewnie było to w tych czasach, kiedy jeżdżono konno, zamiast latać dronami. Czas premierostwa tej kobiety się skończył, ale moda na ignorancję wszelaką ciągle rośnie.
Odwoływanie się do zdrowego rozsądku i doświadczeń osobistych odbiorcy, coraz bardziej mija się z celem. Teraz trzeba już nie lada bystrzaka, który odróżni w internecie, co jest prawdziwym zdjęciem, a co podróbką stworzoną przez sztuczną inteligencję. Na szczęście ta sztuczna inteligencja trzyma się poczucia piękna, co ją odróżnia od „prawdziwych artystów”, którym już dawno wpojono, żeby cenić tylko to, co szpetne. Ma być tak szkaradne, że aż piękne.
Są i inne relikty przeszłości, które znaczą całkiem co innego, niż w czasach kiedy powstały. Łachmaniarze w XIX wieku byli nimi z biedy, teraz są z wyboru i komunistycznej pogardy dla burżujów.

Czym różni się Unia Europejska od Związku Radzieckiego? Moskwa kontrolowała wszystko, a Bruksela jeszcze nie wszystko, ale robi, co może by dorównać „demokracjom ludowym” z tamtej epoki. Taka refleksja naszła mnie po wyjściu ze sklepu.
Dlaczego kupujemy w tym, a nie innym sklepie? Czy dlatego, że jest najbliżej; najtaniej, zachwalano ten sklep w mediach, mają dobry towar, jest miła obsługa? Gdyby ktoś zadał mi takie pytania, to preferowałabym miłą obsługę, ale z tym jest kłopot. Po PRL-u, nie wiedzieć dlaczego, został nam personel, rodem z czasów, których z racji wieku znać i pamiętać przecież nie może.
Obecnie nadal, jak dawniej jest przeważnie naburmuszony, niekiedy rechoczący ze znanych tylko sobie powodów. W tamtych czasach, dystans „pani sklepowej” do klienta miał uzasadnienie, bo spoufalony klient mógł się domagać towaru spod lady, przeznaczonego tylko dla wybranych, bowiem dla wszystkich go nie wystarczało.
Teraz nie tylko wystarcza, ale się marnuje, czym sklep się nie przejmuje. A może każda forma komunizmu „tak ma”, że pomiata kim się da? I to jest cel sam w sobie?