‒ Coś minę masz nietęgą – powiedział DUCH CZASU.
   ‒ Pewien korespondent zarzucił mi to i owo – poskarżyła się Małgorzata.
   ‒ Na przykład?
   ‒ Analfabetyzm, to zarzut najłagodniejszy.
   ‒ Bo łatwy do obalenia.
   ‒ Zarzut poważniejszy, to taki, że boję się odpowiedzialności przed „polskim wymiarem sprawiedliwości”, za przestępstwa, których się dopuściłam za rządów PiS.
   ‒ I co ty na to?
   ‒ Przyznałam się.
   ‒ Do czego?
   ‒ Oto lista: Tak, to ja zagarnęłam ten wieżowiec w centrum Warszawy, którego Jarosław Kaczyński nie chciał wybudować. 
   ‒ Chwila, tego zarzutu nie rozumiem.
   ‒ Tego nikt nie rozumie, ale ktoś musi być winien. Kram z polskimi wizami w Tunezji, to też mój. Na sopockim molo, to ja obściskiwałam się z Putinem, przebrana za Tuska. Przebieranki dobrze mi wychodzą. Mogę przebrać się za terrorystę i strzelać do ludzi. Gdyby jakiś milicjant…, przepraszam, policjant mnie niechcący postrzelił, to zawsze znajdę schronienie w Szpitalu Południowym, gdzie pracowity lekarz pełni dyżur 40 godzin na dobę. 
   ‒ To się doigrałaś. Rzeczywiście, przy tak skrajnej praworządności masz się czego bać.
   ‒ Wiem. W areszcie wydobywczym wydobędą ze mnie nie tylko to, co powyżej wyznałam, ale wszystko, czego mianowany przez Żurka prokurator, zażąda.

   „Leniwe odebrać proszę” - tak brzmiało zawołanie w barach mlecznych PRL-u. Teraz tłuste kluski Tuska należą się jego leniom, niezależnie od tego w jakich lożach zasiadają, żeby nie powiedzieć: leżą. Perspektywa utraty leniwych pierogów przez leni jawi im się jako zamach stanu na dobra, które im się należą z racji przynależności do grona wielbicieli.
   Prawdziwy zamach stanu wisi w powietrzu (a może trwa?) od chwili powstania koalicji 13 grudnia. Data została wybrana starannie. Od tamtego momentu prawo przestało obowiązywać. Wystarczy takie „prawo” jak Tusk je rozumie, a popiera jego mafijna klika.
       A jak na pierwszy rzut oka odróżnić tuskofila od tuskofoba? Po skojarzeniach. Przykładowo: jednym rower kojarzy się z jazdą, innym z kolizją, a jeszcze innym z dwoma pedałami. 
       Podobnie jest z Tuskiem. Jednym kojarzy się on z permanentnym kłamstwem, a innym z dozgonną przyjaźnią radziecko-niemiecką, o którą nieustannie trzeba zabiegać. Taki rower z dwoma pedałami? Raczej wrzód na „de” do usunięcia jak najprędzej. 

Naśladowanie natury przestało być sztuką. Co jest nią teraz? To wiedzą tylko „rzetelni” urzędnicy, których o dobry gust trudno podejrzewać. Gdyby takiego pociotka, mianowanego na kolejnego ministra, coś mogło dyskwalifikować, to właśnie chyba jedynie dobry gust.
Nie ma takiej obawy, bo Bruksela na to nie zezwoli. Nie po to zostały opanowane prestiżowe nagrody, żeby dopuszczać do zaszczytów kogoś spoza sitwy. Do takiego Nobla np. można się wkupić jedynie ewidentnym draństwem. Literackiego Nobla dostała osoba przyprawiająca Polakom gęby antysemitów, czyli faktycznie zasłużyła się politycznie Europie, a ewentualnych wartości literackich „dzieła” nikt z przyznających nagrodę zapewne nie traktował poważnie. Żeby było na przekór, to „pokojowego” czyli politycznego Nobla przyznano Bolkowi analfabecie, nie umiejącym się nawet podpisać, co ustalił „niezawisły sąd” Ale ile on zrobił dla pokoju światowego!
Sztukę sztuczności opanowują kolejne grupy zawodowe, od których przestaje się wymagać rzetelności, a jedynie przynależności.