‒ Czy to taka specjalna lalka do profesjonalnej deprawacji dzieci? – zapytał DUCH CZAS.
‒ Nie. To jest lalka dla dorosłych, wychowanych w pogardzie dla myślących – odparła Małgorzata.
‒ Czyżbyśmy kontynuowali rozmowę o nieszczęsnym serialu?
‒ Wiem, że to zabrzmi niewiarygodnie, ale osobiście znam kogoś, komu ta, tak zwana adaptacja „Lalki”, się podoba.
‒ De gustibus not disputandum est.
‒ Załóżmy.
‒ Czyli nachalna reklama zrobiła swoje – stwierdził DUCH CZASU.
‒ Myślę, że tu jest głębsze dno.
‒ Właściwym adresatem nie jest rodzimy sztuczny inteligent?
‒ Właśnie. Cudzoziemiec oglądający serial powinien nabrać przekonania, że Polacy, to tacy podludzie. Potwierdzać to powinna postać dziewiętnastowiecznej polskiej hrabiny, która klnie jak szewc i nie umie się zachować z klasą.
‒ Klasą panującą wówczas – zaznaczył DUCH CZASU – bo obecnie, takie zachowanie „nobilituje”.
