‒ Coś minę masz nietęgą – powiedział DUCH CZASU.
‒ Pewien korespondent zarzucił mi to i owo – poskarżyła się Małgorzata.
‒ Na przykład?
‒ Analfabetyzm, to zarzut najłagodniejszy.
‒ Bo łatwy do obalenia.
‒ Zarzut poważniejszy, to taki, że boję się odpowiedzialności przed „polskim wymiarem sprawiedliwości”, za przestępstwa, których się dopuściłam za rządów PiS.
‒ I co ty na to?
‒ Przyznałam się.
‒ Do czego?
‒ Oto lista: Tak, to ja zagarnęłam ten wieżowiec w centrum Warszawy, którego Jarosław Kaczyński nie chciał wybudować.
‒ Chwila, tego zarzutu nie rozumiem.
‒ Tego nikt nie rozumie, ale ktoś musi być winien. Kram z polskimi wizami w Tunezji, to też mój. Na sopockim molo, to ja obściskiwałam się z Putinem, przebrana za Tuska. Przebieranki dobrze mi wychodzą. Mogę przebrać się za terrorystę i strzelać do ludzi. Gdyby jakiś milicjant…, przepraszam, policjant mnie niechcący postrzelił, to zawsze znajdę schronienie w Szpitalu Południowym, gdzie pracowity lekarz pełni dyżur 40 godzin na dobę.
‒ To się doigrałaś. Rzeczywiście, przy tak skrajnej praworządności masz się czego bać.
‒ Wiem. W areszcie wydobywczym wydobędą ze mnie nie tylko to, co powyżej wyznałam, ale wszystko, czego mianowany przez Żurka prokurator, zażąda.
